Kabanata Isa  : “Uhh… Ba’t Ganon?”

Mayroon akong dalawang tao na malapit sa akin at, sa tingin ko’y, napaka importante sa buhay ko. Pero hindi ako mapalagay… Mahal ko silang dalawa, pero mas magiging maluwag ang pakiramdam ko kung malaman ko lang kung anong klaseng pagmamahal ang nararamdaman ko kay Cael at Sid. Ano bang klaseng pagmamahal ang meron ko kay Kael at ano naman ang kay Sid? Hay…Mga tanong, oo…

August 15, 2005, Monday. Laking tuwa ko ng pumasok ako sa klasrum dahil hindi ako na-late. Bihira lang mangyari sa’kin ‘yun!. 8:30am ang simula ng leson pero nakarating ako ng 8. As usual, ang una kong narinig ay ang walang katapusang halakhakan ng mga kaklase’t kaibigan ko. Hindi na talaga sila nagsawa. But what can I do! Guys will be guys. At, sa tingin ko, masaya rin ang sense of “company”. One has to NOT be alone sometimes.

Nakita ko rin na naandoon na pala si Cael. Palagi siyang maaga. Medyo lumundag yung puso’t kalamnan ko dahil ang gwapo-gwapo niya at di ko mawari kung gaano siya kalakas sa akin. Si Cael Natividad ay di gaanong matangkad, pero mas matangkad siya sa’kin (maliit lang kasi ako e…) Maganda ang kanyang mata at makinis ang mukha. Fair ang kanyang balat at di gaanong payat, di gaanong mataba, tama lang. Mahaba ang kanyang buhok, hanggang sa balikat. Medyo magulo nga ito pero yun ang nagpapa-panalo sa image niya. Nakita ko siya na tumatawa sa mga jokes ng kanyang mga kasama. Gusto kong ngumiti at mamula pero pinaandar ko na lang ang pagtago ko ng emosyon. Dumaan ako na parang ‘wala lang’ kasi kunwari manhid ako.

“Oy, Ashley! Aga natin a!” tinawag ako ni Romel. Eto naman si Romel Padigan. Payat siya, medyo matangkad, nagsasalamin (kulay dark blue lang ang outline sa ilalim ng  glass at sa ibabaw ay wala…) Fair-skinned at maikli ang buhok ngunit nakababa ito, mga two to three inches and haba ng kada strand ng kanyang buhok. Nakaupo sa isang sulok si Romel, nagdo-drawing ng puno na may prutas at ahas ng nakita niya akong ilagay ang bag sa arm-chair harap sa kung saan siya nakapwesto.

“Uy…” sinagot ko ang katanungan. “Ayus lang. Nagtitipid ako e kaya ibang ruta ang sinubukan ko. Yung isang ruta kasi mas makakatipid ako, hehehe,” sabi ko habang tinitignan ko ang kanyang drawing

Bigla akong napatingin sa pwesto nina Cael. Nagulat ako kasi nagkatinginan kami ni Cael kungkaya’t tumingin na ako agad sa ibang direksyon, kunwari may nakitang kaaya-ayang view sa labas ng window kahit wala naman.

Madalas ko ng nahuhuli si Cael na tumitingin sa direksyon ko. Ang kapal din naman siguro ng mukha ko kung inisip ko na tumitingin siya sa akin. Pero inisip ko talaga ang mga possibilities na hindi pupwede na maging pawing “coincidence” lang iyon. (Masyadong marami ang mga iyon kaya’t hindi ko na ibabahagi hehe..) Pero ayun nga, ba’t ba tingin ng tingin yun sa’kin? Siguro ang pangit ko kaya ganoon. Anyway, emotion-less mode na lang ako nung nagsimula ang mga so-called ‘Staring Frenzies’.

Pagkatapos ng morning class na natapos from 8:30am to 11:30am ay lumabas na kami para kumain. Dapat sasabay ako sa kada ko: Eloy, Lea, Cael, Matthew, Sandy, Bea, , Choy, Andy, Saza, Jod, Mot at Ed, ng kinalabit ako ni Zen, kaklase ko rin (buhok ay parang kay Wa Ze Lei ng F4, may pink na clip, maliit, at Tan-skinned.

“Uy Ash! Sabay ka sa’min ngayon kumain!”

“Bakit? Sabay ako kina Saza ngayon e, bukas na lang…”

“Sasama si Sid sa’min ngayon!”

“O?” Lumaki ang mga mata ko sa sindak.

“Oo! Tas kausapin mo. Diba sabi mo mismo sa’kin na gusto mo mag-sorry sa kanya dahil dun sa nangyari nung Thursday?” sabi ni Zen habang inaayos ang kanyang bag na nakasuot na sa kanyang balikat.

Nag-isip ako noon habang sinabi sa akin ni Zen. Oo, totoo na gusto kong mag-sorry. Medjo nag-away yata kami ni Sid nung araw na iyon. Iyon na ata ang isa mga pinaka-ayaw ko na araw, ng magsabi si Sid ng isang bagay na ayaw kong marinig.

Sinabi ko kay Zen na sasabay ako sa kanila. Pinuntahan ko sina Saza at sinabi na hindi ako sasabay sa kanila. Nakita ko sa aking peripheral vision sa bandang kanan na nakatitig lang si Cael sa direksyon ko, nanaman, na parang di maintindihang bato. Nag-babay ako sa kanila at pati na rin kay Cael. Itinaas lang niya ang kanyang ulo, senyales na nag-babay rin siya.

Nakarating na kami sa “InKa”, isa sa mga masasarap na karinderya malapit sa building namin. Di nagtagal ay sumunod si Sid. Nakita kong palakad papunta sa’min. Naka-back-pack, maikli ang buhok, pero mas mahaba ang length kaysa kay Romel (yung buhok parang nakabalot sa kanyang mukha…) Di rin gaanong matangkad pero mas matangkad si Cael sa kanya. Tama lang din ang katawan, medjo maputi at cute ang face niya.

Nakita ako ni Sid at napansin ko na umiba ang kanyang mukha ng Makita niya ako. Umupo siya sa tabi ko at nag-greet sa akin. Nag-greet din ako sa kanya habang kinukuha ko ang pera sa wolet ko. Sa isip-isip ko, ang tanga ko nanaman dahil gusto ko ng sumbatin ang salitang “Sorry Sid!” pero parang may pumipigil.

“Musta?” biglang nagsalita si Sid. Nakatingin siya sa’kin at sa wolet na hinahalungkat ko.

“Okay naman, ayun medjo nakakatulog na” sinabi ko habang medjo natatawa. Natawa rin ng kaunti si Sid.

“Ako nga rin walang tulog. May tinapos akong plate na kailangan bukas. Nagkamali ako kaya inulit ko. Bad trip nga e…” sabi ni Sid habang inayos ang kanyang buhok at tumingin sa kanyang harap.

Tinignan ko si Sid at bigla kong sinumbat ang kanyang pangalan…

Lumingon ulit si Sid sa akin at tinanong niya kung bakit.

Nailabas ko na ang “Sorry Sid!” sa bibig ko. Nasabi ko na ang Sorry na ginusto kong sabihin. Nagtaka ako dahil natawa siya sa sinabi ko. Tinanong niya kung bakit ako nagso-sorry sa kanya.

“E kasi diba? Binabara kita…” sabi ko habang nakatingin sa baba. Nung mga oras na iyon, hindi yata ako tumitingin sa kanya pero napansin ko na tumitingin siya sa akin na parang super attentive niya. “…Bara ako ng bara sa mga jokes mo. Hindi ko talaga sinasadya. Hindi ko nga maintindihan kung bakit ko ginawa yun. Hindi naman kasi ako talaga ganon…” Nakatingin na ako sa baba, halatang hindi makatingin sa mga mata ni Sid.

“Okay lang yun!” biglang sabi ni Sid. Tinap nya ako ng dalawang beses sa kanang balikat gamit ang kaliwang kamay niya. Nagtawanan na lang kaming dalawa at sabay kaming nag-order ng makakain.

Naging maayos na ulit kaming dalawa ni Sid. Nagkwentuhan kami ng kung anu-anong mga bagay. Mas marami kaming napag-usapan di tulad nung mga nakaraang mga araw na limitado lang ang mga topics na pinag-usapan.

“Ash…”

May lalaki na tumawag sa likod ko. Nagulat ako kasi nakilala ko ang boses. Boses ni Cael. Lumingon ako agad para Makita, at oo tama ako na si Cael nga. At napatanong ako sa sarili kung ano ang ginagawa niya dito

“Uy! Asan sila Saza, Eloy?” tanong ko

“Ayun, nagka-Counter raw malapit dito e.” sabi ni Cael.

Lumingon bigla si Sid kay Cael “Pare, nga pala, kilala mo si Angie?”

“Uhh.. Oo. Bakit?” sabi ni Cael na parang walang gana. (Pero madalas ganoon siya magsalita…)

“Oo pero sa isang subject lang na minor. Nagulat ako, bigla akong kinausap. Tas tinanong kung kilala ko ba raw ikaw…” banggit ni Sid. Papalit-palit ang tingin ko sa dalawang lalaki na parang nanonood ng Ping-Pong o di kaya Tennis.

“Ahh… Oo nung high school ko sha nakilala,” sabi ni Cael. Napansin ko na parang umiba ang kanyang mukha ng matapos magkwento si Sid. Tinanong ko kay Cael kung sino yung Angie na iyon, at sabi niya friend raw niya tas higher batch raw. Ginusto ko pang mag-fishing ng iba pang impormasyon pero biglang narinig ko ang ringtone ko. May tumatawag pala nung oras na iyon.

Agad kong sinagot at, sa kabilang linya isang boses lalaki. Matagal na ng huli kong narinig ang boses na iyon.

“Kob! Musta?”

Sinabi niya sa’kin na ayus lang siya, pero sa tono ng kanyang boses, nahalata ko na hindi siya O-K. Agad kong tinanong kung anong problema niya pero nagulat ako na nasa school pala siya! Tinatanong niya sa’kin kung san raw kami pwedeng magkita dahil naghihingi ng advice sa’kin tungkol dun sa nililigawan niyang babae na nag-aaral din sa same school pero sa ibang building naman.

Nagulat ako at hindi mapalagay nung mga minu-minutong iyon habang kausap ko si Kob. Bihira lang tumawag itong lalaking ito at bihira lang din magsabi sa akin for advice! Puno ako ng pagtataka pero sinabi ko na lang din sa kanya na pupuntahan ko siya ngayon din.

Nag-sorry ulit ako kay Sid at nagpaalam. Mabuti naman at ok-ok na si Sid at masaya pa siyang kumaway. Nagpaalam din ako sa mga kasama ni Zen at, lastly, kay Cael.

“Sino yun? Boyfriend?” tanong ni Cael

“Hahaha ngek. Si Kob tumawag! Andito raw! Puntahan ko raw, naniniwala ka ba?” sabi ko na patawa’t nakangiti.

“Di ayus lang. Maglalaro pa ako e.” sabi ni Cael.

“Haha o sige. Basta kita-kits nalang mamaya, teks-teks na lang a! Sabihin mo sa kanila may mi-nit lang ako…” sabi ko habang inaayos ang aking lime green shoulder bag.

“Sige…” sabi ni Cael na parang walang gana nanaman. Ngunit sanay na ako sa tonong iyon.

Kumaway na ako kay Cael at kay Sid at sa iba at naglakad na ako ng mabilis para puntahan si Kob.